niedziela, 6 lutego 2011

Aniołowie w naukach św. Ireneusza z Lyonu (140 – 202 n.e.)

Św. Ireneusz z Lyonu urodził się w ok. 140 r. n.e. w Smyrnie w Azji Mniejszej. Jako uczeń św. Polikarpa (69 – 156), męczennika, który według tradycji zginął od sztyletu ponieważ ogień na stosie nie chciał go spalić, Ireneusz był powszechnie szanowany wśród chrześcijan. Jego nauki są bardzo barwne, bogate w opisy świata, Nieba oraz piekła tak jak widzieli je chrześcijanie żyjący w II wieku w Azji Mniejszej.

Według św. Ireneusza z Lyonu: „Świat jest otoczony przez siedem niebios, w których mieszkają niezliczone moce, aniołowie i archaniołowie służąc wszechmogącemu i Stwórcy wszystkich, Bogu, nie jakoby tego potrzebował, ale aby nie byli bezczynni i niepotrzebni [i niewdzięczni]. I dlatego Duch Boży działa wielorako (…)”. Istnienie siedmiu niebios (oraz prawdopodobnie siedmiu poziomów piekła) było czymś normalnym dla chrześcijan pierwszych wieków. Niebiosa te miały swoje nazwy, a do każdego z nich byli przyporządkowani odpowiedni mieszkańcy. Różne starożytne teksty (np. hebrajska Księga Henocha z III wieku przed Chr. lub apokryf Wniebowzięcie Izajasza z II w. n.e.) w następujący sposób opisują siedem niebios: „W pierwszym niebie mieszkają aniołowie rządzący gwiazdami (w liczbie dwustu), są tam też depozyty wody, śniegu, chmur, mgły (…), którymi zawiadują inni aniołowie. W drugim niebie znajdują się upadli aniołowie, w trzecim raj, piękny i urodzajny, który po wypędzeniu Adama czeka na sprawiedliwych, oraz – na północnej stronie tego nieba – straszne miejsce dla potępionych. W czwartym niebie są gwiazdy, Księżyc i Słońce, większe od niego siedem razy. Aniołowie mają za zadanie odbieranie od Słońca korony, gdy zachodzi, aby mogło po ciemku wrócić na wschód. Tam dostaje koronę na powrót i znów wędruje świecąc. Oprócz tego grają i śpiewają na chwałę Bożą. W piątym niebie mieszkają Grigorii. To oni mieli dzieci z kobietami i z tych związków porodziły się giganty. Są smutni i milczący, gdyż czują się karani przez Boga, a równocześnie solidaryzują się z upadłymi aniołami z drugiego nieba. Czekają na nich (…) W szóstym niebie mieszka siedmiu wspaniałych aniołów rządzących wszystkim, a także siedem feniksów, siedem cherubinów i siedem serafinów (…) W siódmym niebie jest wielu aniołów, archaniołów, duchów, a także Ofanimowie, koliste istoty z Wizji Ezechiela. Tam tez jest tron Boga” (Księga o Aniołach s. 133).

Ciekawe fragmenty z nauk świętego z Lyonu dotyczą upadłych aniołów, które zbuntowały się po tym jak Bóg stworzył człowieka. Ireneusz pisze o nich w następujący sposób: „(…) anioł odstępca, który doprowadził człowieka do nieposłuszeństwa i uczynił go grzesznikiem, stał się przyczyną wyrzucenia Ga z raju, nie zadowolił się pierwszym i popełnił drugie zło wśród braci. Kain przeniknięty jego duchem dopuścił się bratobójstwa. (…) Lecz zło rozszerzając się ogarnęło cały rodzaj ludzki tak, że pozostało bardzo małe plemię sprawiedliwych wśród nich. Także nielegalne wymieszania pojawiły się na ziemi. Wymieszali się bowiem aniołowie z Córkami ziemskimi, a te urodziły im dzieci, które dla swojego ogromnego wzrostu zostały nazwane gigantami. Aniołowie zaś przynieśli swoim żonom jako dary niegodziwe nauki. Pouczyli je bowiem o mocy korzeni i ziół, farbowaniu, zdobieniu, o (uczuciach) nienawiści, miłostkach, namiętności, o przynętach do miłości, o więzach trucicielskich, o wszelkim wróżeniu i wstrętnym Bogu Bałwochwalstwie”.


Bibliografia:

Księga o Aniołach, praca zbiorowa pod red. Herberta Oleschko, Kraków 2003.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Ireneusz_z_Lyonu
http://pl.wikipedia.org/wiki/Polikarp_ze_Smyrny
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/benedykt_xvi/audiencje/ag_28032007.html
http://www.apologetyka.katolik.pl/odnowa-kosciola/z-historii-chrzecijastwa/170/663-mistrzowie-teologii-w-ireneusz-z-lyonu
http://www.magazyn.ekumenizm.pl/content/article/20050627154321972.htm

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz